Scio me nihil scire

Partly Cloudy

2009-06-11T17:39:00.002+02:00

De nieuwste Pixar-kortfilm!

Roodkapje

2009-03-30T13:59:00.002+02:00

Signs

2009-03-30T13:48:00.002+02:00

Dans la tête

2008-12-09T12:16:00.001+01:00

Flatlife

2008-11-18T12:45:00.000+01:00

Filmpje gemaakt door Jonas Geirnaert. Hij won de prijs van de jury op het festival van Cannes in 2004.

Lapsus

2008-11-13T12:39:00.001+01:00

World War

2008-09-29T18:09:00.000+02:00

Pound

2008-09-15T15:54:00.002+02:00

Kortfilm van Evan Bernard.

Dilemma

2008-08-31T20:50:00.000+02:00

Kortfilm van Boris Paval Conen. (2005)

Bleeding Pony (scène 4)

2008-08-29T15:14:00.004+02:00

Scène 04: Gesprek met de producer

De producer zit in zijn woonkamer in de zetel.

Hij bestoeft zichzelf en vertelt veel over de dingen die ze al gedaan hebben.

“Yow, ik ben de producer van de film. Ik ben tevens ook de geldschieter van dienst. Ik ben een kei in het opsporen van nog niet ontdekte talenten en ik ben heel fier op mezelf dat ik mijn regisseur tegen het lijf liep. Ik heb hem heel veel geholpen en we zijn samen tot een prachtwerk gekomen. De film is het toppunt van cinema. Iedereen zal erover spreken en we zullen miljoenen verdienen! Goh, ik zie de toekomst al roze kleuren. (lacht) Ondanks enkele problemen zijn we toch al ver geraakt. Sommige mensen gunnen het ons gewoon niet, onze roem en al het geld dat er bijhoort... Eum, heeft u even, ik moet eerst even naar het toilet.” (scherm zwart)

Komt terug met een fles champagne en één glas. Hij schenkt zichzelf in en zegt: “Kijk, zulke dingen mag ik me nu zeker veroorloven. Waar was ik gebleven... (denkt na) Oja, bij de mensen die ons niets gunnen, hé? Wel, ik heb het dan over de directeur van Holy Wood Productions, 't is een echte etter. De eerste dag dat we daar aankwamen en onze film voorstelden, wou hij eerst niets voor ons doen! Ik heb hem dan even apart genomen en eens goed mijn gedacht gezegd. Ik heb hem gezegd dat zijn productiehuis failliet zou gaan, als hij onze film niet zou aanvaarden en dat ik wel wist dat zijn vrouw op een ander zit. En dan heb ik nog gezegd dat hij zelfs korting krijgt om mijn film te kopen. Uiteindelijk is hij dan door de knieën gegaan en heeft hij mij 50.000 euro voor de film gegeven en met de belofte dat hij mij nog verder zou helpen met de promotie en zo. Zo is het gegaan. Ik denk dat hij een beetje bang van me werd... Waarschijnlijk droomt hij nog elke nacht van me!” (glimlacht)

Hij schenkt zichzelf nog eens in. “Enkele dagen later kreeg ik telefoon. 't Was hij weer. We moesten even langskomen. Hij heeft gezegd dat hij ging stoppen met ons te steunen. Ik heb mijn regisseur op de gang gezet en toen ben ik alweer beginnen roepen tot hij begon te wenen. 't Was een magnifiek zicht, ongelooflijk. Ik heb hem toen de hele tijd bedreigd maar plots hield ik me in want ik wist dat we hem eigenlijk niet nodig hadden. Zo'n film kan ik eigenlijk zelf uitbrengen, hé. 'k Ben nu van plan de film laten uitbrengen en dan die filmmaatschappij kapot te krijgen. Een paar interviews en hij kan fluiten naar nieuwe films. (lacht) Ik zeg altijd: “Wie met mij lacht, lacht zichzelf uit.” Dat zeg ik en 't is de waarheid. Het voornaamste is om die film zo snel mogelijk uit te brengen en het geld zal dan wel binnenstromen. Dat kan morgen al zijn, dat kan binnen enkele weken zijn, 't is te zien hoe snel alles klaar is. Allez ja, we zien wel wat de tijd ons brengt. Alleszins, ons broodje is allang gebakken!” (lacht)

(scherm wordt zwart)

Hold The Mustard

2008-08-25T01:57:00.001+02:00

Alweer een productie van de Vancouver Film School, deze keer gemaakt door Tammy Dubinsky.

Bleeding Pony (scène 3)

2008-08-23T16:30:00.002+02:00

Scène 03: Voorstelling van de afgewerkte film bij de directeur

De regisseur en de producer staan voor de deur van de directeur. De regisseur is enorm opgewonden, de producer eerder rustig maar wel tevreden.

De regisseur: “Voila, we zijn er!” De producer klopt aan. “Binnen!” roept de directeur vanachter de deur. Ze openen de deur en stappen binnen.

De directeur wordt stilaan zenuwachtig maar probeert heel koel over te komen. “Dag vrienden! Jullie komen naar de afgewerkte film kijken?” De twee zetten zich neer en bevestigen tegelijkertijd zijn vraag waarop de directeur antwoordt: “We zullen dan maar eens kijken, zeker?” De producer haalt een DVD uit een doosje en steekt die in zijn laptop. De twee lachen nog eens zenuwachtig en focussen zich volledig op het scherm. De film begint met muziek. (scherm zwart)

Dan vult het scherm zich terug met beeld waarop we de 3 terug zien; de regisseur kijkt dromend naar de TV, de producer geniet maar niet met volle teugen en de directeur bekijkt de twee een beetje angstig aan.

De directeur stopt de film en de producer draait zich meteen om. “Prachtig, echt waar!” zegt de producer smalend. “Ja, prachtig...” zegt de regisseur met een glimlach op het gezicht terwijl hij blijft staren naar het scherm. “Maar!” begint de producer. De regisseur schrikt en draait zich meteen om. “Ik heb een dingetje gezien dat mij niet zint. Of liever, ik heb het NIET gezien!” roept hij uit. De directeur kijkt hem heel angstig aan, duikt met z'n hoofd een beetje weg en de regisseur kijkt de producer vragend aan.

De producer gaat verder. “Ik vraag me af waarom de naam van uw maatschappij niet in de film vermeld staat? En waarom dat die ook niet op het hoesje van de DVD staat?” hij leunt dreigend naar voor waardoor de directeur achteruit gaat.

Daarna vermant hij zich en antwoordt: “Ik denk dat we hier onze samenwerking kunnen afsluiten...” De regisseur schrikt en begint te stamelen. De producer doet hem zwijgen en roept tegen hem: “Op de gang! Ik zal het wel oplossen!” De regisseur loopt weg en je hoort de deur dichtklappen.

“Kijk,” begint de directeur, “ik heb je de vorige keer gezegd dat ik doe wat ik kan en meer kan ik echt niet doen, ik denk dat ik je al veel te veel geholpen heb.” De producer wil uitvliegen maar houdt zich in. “Oké,” zegt hij met ingehouden woede, “als het zo zit. Ik had gehoopt dat ik bijvoorbeeld meer DVD's zou krijgen... En video's want daarmee kunnen we ook nog mensen bereiken. En dan wil ik ook nog eens de helft van het geld dat ik je gegeven heb terug. Als je er nu achter wilt gaan, zou ik heel tevreden zijn!”

De directeur haast zich naar de deur.

We zien de directeur buitengaan en hij kijkt vluchtig naar de regisseur. Die kijkt raar op en doet de deur even open. Men hoort de stem van de producer die tegen hem roept: “Nu niet, blijf nog buiten!” Waarna de regisseur de deur vlug terug sluit.

De producer heeft ondertussen plaats genomen achter de laptop en tikt haastig iets in. Opeens mompelt hij: “Holy Wood presents... neen, proudly presents...” en na enkele klikken zegt hij: “Zo, nu een DVD'tje vinden.” Hij scharrelt in een kastje dat onder de tafel staat. Enkele ogenblikken en enkele vloeken later, haalt hij een DVD boven. “Aha!” roept hij uit terwijl hij enorm glimlacht. Hij steekt de DVD in de gleuf en klikt nog wat verder. Dan slaat hij het scherm toe en neemt terug plaats op zijn stoel.

Na enkele ogenblikken komt de directeur terug binnen. Hij heeft vele DVD- en video-doosjes mee en een aktetasje.

Hij legt alles vlug op tafel. “Aha, eindelijk!” glimlacht de producer. “Nu kunnen we beginnen! Begin het geld maar te tellen!”

De directeur kijkt stomverbaasd naar de producer. “Eum, dat geld is al geteld, hoor! Alles klopt!” Dan gaat hij zitten en wilt het scherm omhoog doen.

“Ik wil zekerheid, jij mag nu voor mijn ogen mijn geld nog eens tellen.” zegt de producer direct.

De directeur telt het geld heel precies en luidop terwijl de producer meekijkt. (scherm zwart en daarna terug beeld) De directeur is de laatste briefjes aan het tellen en zegt dan: “Voila, zoals ik al zei, het klopt! Ja, ik denk dat dit alles is?” De producer kijkt even naar de laptop en de directeur betrapt hem. Vragend kijkt de directeur hem aan en wilt zijn laptop nemen. De producer haast zich vlug met een vraag te stellen. “Eum... je kunt nog iets doen voor mij... eum... ik zou graag een... kop koffie krijgen! Ja, dat is het, een kop koffie!” stamelt hij. De directeur twijfelt maar stelt zich dan toch recht en loopt naar buiten terwijl hij zegt: “Hopelijk is dat het laatste...”

De producer haast zich naar de laptop en klapt het scherm open. “Komaan!” vloekt hij binnensmonds. Na een tiental seconden klikt hij nog wat en haalt hij de DVD uit het gleufje. Hij steekt het in een doosje terwijl hij nog steeds op de plaats van de directeur zit.

Op dat moment gaat de deur open. De directeur en de producer schrikken enorm en het is de directeur die eerst een vraag stelt: “Wat doet u daar als ik vragen mag?”

“Wel, eum... ik was even naar de film aan het kijken, ik dacht dat dat geen kwaad kon?”

De directeur kijkt achterdochtig naar de producer terwijl de regisseur achter zijn rug verschijnt.

De producer wenkt de regisseur en zegt: “Ik denk dat we maar beter verdwijnen. Help me eens met dragen, wil je?” De regisseur en de producer nemen elk wat dozen en gaan naar de deur.

“En uw koffie?” vraagt de directeur. “Dat zal voor een andere keer zijn, vrees ik.” zegt de producer.

Hij slaat de deur dicht en haast hem weg terwijl hij zegt: “Dat was op het nippertje!” “Hoezo?” vraagt de regisseur nog. We zien de vrouw van de eerste scène naar haar deur gaan terwijl ze raar naar de twee kijkt. (scherm zwart)

Bleeding Pony (scène 2)

2008-08-18T17:16:00.002+02:00

Scène 02: Gesprek met de regisseur

Regisseur zit aan een tafel in zijn living. Er staat een thermosfles en 2 koppen op tafel.

Hij vertelt over zichzelf, zijn film en zijn plannen op een vrolijke toon en als hij enkele problemen vertelt, minimaliseert hij alles.

“Hallo, ik ben dus de regisseur van Bleeding Pony. Ik ben de maker van het meesterwerk, hé. (lacht) Ik ben er al enkele jaren mee bezig en ik ben er énorm fier op. Tijdens al die jaren heb ik kunnen rekenen op mijn producer en mijn hoofdrolspelers, vooral dan op mijn actrice. Zij heeft pas uitstraling. Zij heeft eigenlijk gewoon alles. (hij droomt even weg en mompelt tegen zichzelf) Mocht ze geen vriend hebben... (wordt terug wakker uit zijn droom) Alleszins, zonder hen was er geen Bleeding Pony, geen perfectie op het scherm. Momenteel hebben we gesprekken achter de rug met het productiehuis, het befaamde Holy Wood Productions. Onze producer is een onafhankelijke, hé. Hij heeft oog voor talent, niet enkel voor geld. Nu ja, geld komt er sowieso, als de prent op het publiek wordt losgelaten. Ik kan niet wachten om al dat volk te zien... (droomt even weg)”

Hij neemt een kop koffie en vraagt: “Jij ook een kopje?” waarop een negatief antwoord klinkt.

“Dus ik was aan het vertellen over de filmmaatschappij, hé? Wel, wij hebben dus met de directeur gesproken en die vond onze film echt fantastisch. In het begin was hij nogal uit zijn lood geslagen maar dat snap ik wel, hoor! Ik denk dat vele mensen hem enkele keren zullen bekijken omdat hij zo perfect is, omdat er zoveel details zijn, omdat er zoveel is om op te letten... (droomde alweer even weg) Maar ja, hij was dus enorm verbaasd dat er zo iets magnifieks op zijn scherm verscheen, dat hij dus eerst weigerde. De producer had hem dan eens apart genomen en hij heeft uiteindelijk toch toegehapt. Het wordt echt een kaskraker van jewelste! Hij zal er geen spijt van hebben! Hij gaat nog bellen hoe het verder zit. 't Is goed dat hij ons overal wilt bij betrekken want een goede communicatie is nodig om het ver te schoppen. Hij gaat ons meehelpen met het opstarten van een promotiecampagne enzovoort... Moet je een koekje hebben?” Alweer horen we een negatief antwoord. “Nu ja, ik ga er toch halen, als je er later wilt, moet je maar nemen.”

De regisseur komt terug met een pak koekjes en doet die open. Hij neemt er eentje van en giet zijn tas vol. Vraagt aan de interviewer of hij nu een kopje koffie wilt waarna die nog eens neen zegt. Daarna zegt de regisseur dat de interviewer steeds koekjes mag nemen als hij wilt.

“Nu ja, ik verlang echt al naar de première... We gaan dan ook nog kijken waar die doorgaat. We dachten om het in de Decascoop door te laten gaan, da's onze stad, hé, maar misschien is dat niet zo'n goed idee, er zijn daar nogal weinig zalen. Waar zouden we anders die massa mensen moeten steken? Dus ja, we zoeken nog een enorm grote plaats voor de première. Misschien is Flanders Expo nog wel iets... Allez, we zien wel wat de tijd ons brengt. Alleszins, ons broodje is allang gebakken!”

Hij lacht en leunt naar achter terwijl het scherm zwart wordt.

Alweder een gedichtje

2008-08-14T12:17:00.003+02:00

met vaste tred
zonder ook maar te wachten
laat hij zichzelf achter
in doelloos gaan

Samuel Beckett

Uit de "poezzie"-album van Mathias

2008-08-10T22:15:00.006+02:00

droom
zonder einde
noch verpozing
over niets

Samuel Beckett

Bleeding Pony (scène 1)

2008-08-10T17:25:00.003+02:00

Scène 01: Regisseur en producer bij de directeur van Holy Wood Productions

Titels met muziek.

Camera kijkt over een tv naar een lange tafel waar de directeur van Holy Wood Productions zit samen met de producer en de regisseur.

De directeur kijkt verschrikt met open mond naar de TV, de 2 andere kijken dromend naar het scherm. Plots draait de producer zich om en kijkt naar de directeur. Smalend zegt hij: “En?”

De directeur twijfelend: “Jongens, ik vrees dat ik deze prent niet ga uitbrengen, jullie proberen beter bij een ander want dit is écht een slechte film!”

De regisseur is duidelijk geschrokken door de reactie van de directeur: “Deze film is wél een meesterwerk, hé! Dit zal dé film zijn waar ze binnen 100 jaar nog zullen van spreken! Mocht ik van jou zijn, dan zou ik meteen beginnen met de promotie!”

“Neen, sorry, deze film wil en kan ik niet uitbrengen, het zou een schande zijn voor onze filmmaatschappij en dat kan ik absoluut niet riskeren!” zegt hij kordaat.

De regisseur wil protesteren maar de producer doet hem zwijgen. Hij trekt hem aan de mouw en fluistert in zijn oor: “Misschien laat je me best even met hem alleen, ik ben niet voor niets een businessman, hé!”

De regisseur knikt en knipoogt en zegt tegen de directeur: “Ik zal jullie even alleen laten.” De directeur kijkt verwonderd maar voor hij iets kan zeggen is de regisseur al aan de deur. “Doe het goed, hé mannen!” (knipoog) en hij slaat de deur vlug achter zich dicht.

De directeur zit verbouwereerd naar de deur te kijken terwijl de producer rustig een aktetas neemt.

Nadat hij rustig de aktetas op de tafel gelegd heeft, zegt hij: “Zo, ik wil koste wat het kost de film klaar hebben. Misschien bent u niet van de mening dat deze film een prachtstuk is maar ik vermoed dat de rest van de wereld wél graag de perfectie ziet. Ik wil er dan ook wat geld voor op tafel leggen... In deze aktetas zit er 10.000 euro. Ik hoop dat je nu wel wilt meewerken...”

De producer kijkt verstrooid naar het geld en twijfelt enorm.

“U lijkt niet zeker van je stuk? Ik wil anders wel nog wat op tafel leggen, hoor...” zegt hij koeltjes terwijl hij neemt een 2de aktetas en legt deze op tafel. “Deze is niet gevuld met briefjes van 5 euro maar met briefjes van 500 euro...”

De directeur kijkt enorm verrast en geïnteresseerd naar de aktetas. Net voor hij iets wilt zeggen, spreekt de producer die de handelingen van de directeur niet gezien had, tegen hem: “... allez ja, ik heb ze niet volledig gevuld. Maar er zit toch 90.000 euro in.” zegt hij. Hij kijkt nu strak naar de directeur. “Ik hoop dat dit wel voldoende is, ik denk dat je het geld wel goed kunt gebruiken, is het niet?”

Na een kleine ontgoocheling en aarzeling zegt hij heel onzeker: “Oké, ik doe wat ik kan, ik bel u wanneer de film af is.”

De producer stelt zich recht en steekt zijn hand uit naar de directeur. Die kijkt nog steeds verstrooid in het rond en geeft hem uiteindelijk dan een hand. De producer zegt glimlachend: “'t Was fijn om zaken met u te doen!”

“Ja, dat vond ik ook...” zegt de directeur onzeker.

De producer gaat naar de deur en kijkt nog eens om waarna hij zegt: “Vergeet dan niet te bellen, hé!” En met een knipoogje verlaat hij de zaal.

Aan de deur staat de regisseur vol verwachting te wachten. “En?” vraagt hij.

“Alles in de portemonnee, hé!” roept de producer. De regisseur springt op hem terwijl hij enorm luid juicht. Als de producer hem loslaat, loopt hij naar een deur waar hij hard op bonkt terwijl hij roept: “We kunnen eindelijk beginnen!”

De producer loopt al lachend weg waarna de regisseur direct volgt. Je hoort de vreugdekreten door de gang die wegvallen naarmate ze verder zijn.

Plots gaat de deur waarop de regisseur klopte, open en kijkt een schaars geklede dame in de gang met achter haar een man die vlug zijn das knoopt. Ze zegt tegen hem: “Er is niemand, we kunnen doordoen” waarna de deur terug dichtvalt en het beeld vervaagt en zwart wordt.

Presto

2008-07-27T14:44:00.004+02:00

Big Buck Bunny

2008-06-07T23:50:00.005+02:00

Big Buck Bunny, een animatiefilm gemaakt door Project Blender. De film werd gecreëerd met open source-software en het project werd uitsluitend gefinancierd door sponsoring.

The Babysitter

2008-06-07T23:41:00.002+02:00

Geniaal gevonden! :D

The Date

2008-06-02T20:26:00.008+02:00

Op 17 juni te zien op Canvas, nu al op mijn blog!
De animatiefilm is het eindwerk van Dries Renglé.
Won al verscheidene kleinere prijzen.

Love's Lost and Happiness

2008-05-17T15:43:00.004+02:00

Prijs van de internationale jury op het Kortfilmfestival Leuven 2005

EDIT: Filmpje is verwijderd door Google.

Forever

2008-05-13T02:19:00.001+02:00

Regie: Jonas Govaerts. Winnaar van de Plateauprijs voor Beste Belgische Kortfilm van 2006.

Collectivisme of Individualisme?

2008-04-11T15:17:00.010+02:00

Wat moeten we voorop stellen? De gemeenschap of het individu? Enkele posts geleden stelde ik dat de enige zekerheid die we hebben het 'ik' en God zijn. God is de substantie die zowel waarneembaar als onwaarneembaar is voor het 'ik'. Ik gebruik het woord God omdat het zo vlot in de mond ligt.
We kunnen niet zeker zijn van een ander individu omdat we de anderen niet kunnen beleven. We zien een ander wel maar dat geeft ons geen zekerheid van zijn bestaan. We kunnen ons niet in de plaats stellen van de ander, we kunnen niet weten of de ander ook een innerlijke persoon heeft. Het kan evengoed een illusie zijn, een hersenspinsel. De interactie tussen de anderen en jezelf kan een interne interactie zijn. Laten we stellen dat de andere personen wel degelijk hersenspinsels zijn. Er volgt bij elk "probleem" een interne strijd gevoerd. Jij neemt een stelling aan, de denkbeeldige andere bevestigt of valt je stelling aan. Het is essentieel om te luisteren en om er rekening mee te houden. Als een grote meerderheid van de anderen gekant is tegen jouw stelling, moet je jouw stelling sterk in vraag stellen maar niet blind verwerpen en de mening van de anderen klakkeloos overnemen. De innerlijke strijd veroorzaakt onrust. Dat is het omgekeerde van het ultieme namelijk rust. Elke twist brengt onrust, men kent enkel rust als iedereen akkoord is. Dat is -spijtig genoeg - zelden mogelijk. Daarom moet men trachten om te zoeken naar het laagste punt van onrust. Je moet dan een keuze maken tussen jij of de anderen: maak jij meer onrust voor de anderen of maken de anderen meer onrust voor jou? Dan maak je een keuze waar men de meeste rust bij vindt. Het is voor jezelf van belang dat je soms tegen je eigen mening in toch ervoor kiest om de collectieve mening te aanvaarden. Het is immers in je eigen belang, voor je eigen rust; de anderen heb jij immers geschapen, hun rust is ook jouw rust.
Maar een opmerking. Ik zei dat je niet zeker bent van andere personen, dat betekent niet dat er geen andere personen kúnnen zijn. Als er inderdaad andere individuen zijn, dan komt de beslissing meeste onrust bij ik-anderen niet altijd goed uit voor jezelf. Dus mocht je dezelfde werkwijze, dezelfde methode gebruiken om de beslissing ik-anderen te maken, dan zou je misschien voor jezelf onrust maken. Waarom zouden we dan toch iets beslissen in het collectieve hun voordeel? Wel, we streven allen naar hetzelfde ultieme. In rust kan men sneller het ultieme/het goddelijke bereiken. Maar uiteindelijk bereiken we allen het goddelijke. Dus veel haast hoeft er daarvoor alvast niet te zijn. Door de ander rustiger te krijgen, zorg je ook dat jouw relatie met die persoon niet gespannen staat. En misschien denkt die persoon bij zijn volgende beslissing misschien aan uw collectivisme.

For the Birds

2008-04-09T23:26:00.000+02:00

Filmpje van Pixar (2000)

Kiwi

2008-04-07T16:14:00.001+02:00

In The Beginning

2008-03-18T16:39:00.002+01:00

Hail Mary

2008-03-05T22:43:00.002+01:00

Dit kort filmpje heeft me bijzonder geraakt. Je moet gewoon kijken en zie hoe wreed sommige mensen kunnen zijn. Dat het in een religieus kleedje is gestoken maakt het dramatischer maar mag geen reden te zijn om de Kerk daarvoor te veroordelen.

Droom of realiteit?

2008-03-05T22:41:00.002+01:00

Stel je voor, je ligt te slapen en je wordt wakker. Je doet je dagdagelijkse activiteiten en voor je in bed stapt om te slapen wordt je wakker. Je hebt dus over een gewone dag gedroomd. Toch beleefde je die ingebeelde dag zo dat je begint te twijfelen. Heb ik echt die dag gedroomd? Ben ik nu wel wakker? Zou het kunnen dat ik me zo inleef in mijn droom dat ik nu eigenlijk slaap? Ga ik dus constant in dialoog met mezelf door te reageren op ingebeelde situaties?
Dat brengt me bij het volgende punt: je kunt nooit zeker weten of iemand anders "echt" is. Je kunt enkel weten dat jij echt bent maar niet of iemand anders echt is. Misschien is die persoon een imaginatie...
Ik heb er over zitten piekeren. Misschien is het nu wel nutteloos om dit te posten, mochten jullie niet echt zijn maar ontsproten zijn aan mijn fantasie. Hoewel, nutteloos is het niet. Ik ga dan weer in dialoog met mijn verbeelding waardoor ik mezelf en het goddelijke leer kennen. Inderdaad, ik ben nog steeds van mening dat alle voorstellingen, zichtbaar of onzichtbaar, afkomstig zijn van één substantie, God.
Kortom, je kunt nooit zeker weten dat iemand anders bestaat, er is geen enkel bewijs die enige zekerheid biedt. Toch is het goed om rekening te houden met de anderen, niet zozeer voor hen, wel voor jezelf. Je krijgt de keus om te doen wat je wilt maar je moet wel altijd rekening houden met de gevolgen.

Black Button

2008-02-21T23:39:00.001+01:00

Fallen Art

2008-02-13T01:53:00.000+01:00

Veel te lang geleden dat ik nog eens gepost heb en ik ga meteen beginnen met een animatiefilmpje dat Fallen Art heet. De titel verklapt nog niet te veel en het filmpje is een beetje bizar maar toch leuk om te bekijken.

Ten Minutes

2008-01-05T16:43:00.000+01:00

Beste Europese kortfilm in 2002. Het gaat over het geweld in Sarajevo.

Fiestje!

2007-12-21T01:56:00.000+01:00

Even Van Dale bijgehaald en deze zegt me dat een feest - en ik citeer- "een samenzijn om een heuglijk feit te vieren" is en heeft als tweede betekenis: "viering van een gedenkdag".
Het zijn bijna de feestdagen. In één week tijd vieren wij 2 (of voor de gelukkigen meerdere) feesten namelijk Kerstmis en Nieuwjaar. Nieuwjaar past perfect bij betekenis 1. Wij vieren een heuglijk feit namelijk dat het nieuw jaar begint. Kerst sluit beter aan bij betekenis 2 want dan herdenken we de geboorte van Christus.
Wat me nu erg stoort, is de onverschilligheid, de bijna-afkeuring van het christelijk gebeuren. Meer en meer wordt het kerstfeest een slachtoffer van de commercie en de hele bevolking doet maar mee. Ik heb geen probleem dat er eens uitgebreid wordt gedineerd en een kerstboom wordt geplaatst zolang ook de essentie van het feest herdacht wordt. Maar mensen gaan niet meer naar de middernachtmis op kerstavond, zelfs het kribbetje verdwijnt uit de huiskamer.
Het feest is geen feest meer! Als ik dan vraag wat de zin is van zo'n feest, kunnen de meesten me geen zinnig antwoord geven. Een feest puur om het gezellig te maken vind ik geen reden, je slijt daar Kerstmis mee als een verplicht nummertje, als een opvoering waar er een schijnheilig sfeertje rondhangt. En het lijkt erop dat de mens Kerstmis gebruikt om zichzelf te kijk te zetten. Het is dan ook grappig om het énorme contrast te zien tussen de omstandigheden waarin Christus geboren werd en de inkoop-manie van menig mensen.
Christus lag daar, in zijn kinderlijke kwetsbaarheid voor iedereen in het zicht. Hij is niet geboren in een fijn, warm huisje dat gesloten is voor de kou en voor pottenkijkers, neen, iedereen kon én mocht binnenkomen. Christus wilde ons vanaf zijn geboorte al ontvangen! Waar is ons open huis? Kan Christus bij ons wel binnenkomen op kerstavond? Is hij welkom? Is er wel iemand anders welkom dan de uitgenodigden? Moeten wij niet ook proberen om een lichtje te zijn voor mensen in deze wereld? Als een dakloze, als een moslim, als een Aboriginal plots aan je deur staat, laat je hem dan meeschuiven aan je tafel? Uiteraard! Dat is het voorbeeld volgen van Christus!
Eigenlijk zou er tijdens kerstfeest ook wat tijd moeten vrijgemaakt worden om eens goed na te denken. Op 25 december komt de Messias zoals elk jaar - verwacht, dus - opnieuw aan onze deur van ons leven kloppen. Maar Hij zal ook eens onverwacht komen. Wat moeten we dan doen? Zijn wij wel daarop voorbereid? Kunnen wij ons altijd dienstbaar stellen voor een ander? Niet enkel op Kerstmis een dienst verlenen, is goed genoeg. Het hele jaar door moet je proberen om het spoor van Christus te volgen. Je deur moet elke dag open zijn en steeds moet je klaar kunnen zijn om te helpen en om een licht voor anderen te zijn.
Ik hoop dat de deur al op een kiertje staat en wens u een prettige kerst.

Geri's Game

2007-12-12T01:43:00.000+01:00

De laatste tijd kijk ik erg veel naar kortfilmpjes en vooral naar animaties dan.
Ik heb weer een pareltje gevonden, ik kende het al van de video van "Bug's life" waar het filmpje als extra stond.
Heeft prijzen gewonnen, dus de moeite om te zien!

Moraal

2007-12-09T16:25:00.000+01:00

Ik vertelde een tijdje geleden dat de zin in een mensenleven het bereiken van zoveel mogelijk kennis was. Dus eigenlijk ook doden, stelen, enzovoort. Alle dingen die wij slecht noemen, zijn eigenlijk te rechtvaardigen doordat het een vorm van kennis-/inzichtverwerving is.
Toch keur ik het niet goed. In een maatschappij kan men egoïstisch zijn en enkel aan je eigen groei denken, maar toch is het aan te raden om zoveel mogelijk rekening te houden voor de anderen. Je kunt nu beweren dat je door slecht te doen, ook het inzicht van een andere persoon kunt beïnvloeden maar het is beter om de plaatselijke en eigentijdse moraal te volgen. Elke persoon heeft evenveel recht om z'n eigen ding te doen maar we zijn ook gebonden aan ons aards bestaan. Eén van die voorwaarden is het leven bij anderen. Ik kies bewust niet voor "met" anderen want dat is je eigen keuze hoe je met mensen omgaat.
Een mens kan zich op vele manieren ontplooien. Dat we enkele dingen niet ontplooien in ons leven is niet erg want er is nog steeds een fase tussen het aardse leven en het goddelijke leven. De leerschool, de hemel, noem maar op.
Ik citeer even Mattheüs hoofdstuk 19, vers 30: "Vele eersten zullen de laatsten zijn en vele laatsten de eersten." Evenals de rijken de armen zullen zijn, de oordelers de veroordeelden en de geweldplegers de slachtoffers. Is het dan beter om in het aardse leven tegen de moraal in te gaan zodat je leerschool minder zwaar wordt? Neen, hoe meer wijsheid/inzicht, hoe beter je zulke zaken kunt relativeren en des te minder het een effect heeft op een andere persoon. Je moet immers een leerschool niet zien als een hemel of een hel. Er is gewoonweg geen keuze, je moet die tussenfase meemaken om het goddelijke te bereiken. Niemand wordt er beloond of gestraft, de beloning (of straf, 't is maar hoe je het nu vindt) is je goddelijkheid.
Kortom, moraal heeft zin in een maatschappij want het zorgt voor een goede balans tussen je rechten en je plichten.

Replay

2007-12-09T01:26:00.000+01:00

Ik moet zeggen dat het heel mooi gedaan is, dit filmpje.
Gemaakt door 3 Franse studenten. Enjoy!

Boudewijn de Groot

2007-12-05T09:36:00.000+01:00

Zaterdag gingen we naar Antwerpen om naar Boudewijn de Groot te gaan luisteren. Maar het begon al met pech, ik stond in de file aan de Dampoort en miste daarom mijn eerste trein en mijn tweede trein was 10 minuten later. Mijn gezellin kwam vanuit Kortrijk en zij had wel haar trein. Dus moest ze wachten, wat geen probleem was aangezien ze haar bagage moest afgeven in Sint-Niklaas. Er waren ook werken in Antwerpen Centraal waardoor we via Antwerpen Berchem naar Centraal moesten gaan. Kortom, we kwamen 40 minuten later in Antwerpen dan normaal.
Maar we hadden nog net tijd genoeg voor een hamburger te eten voordat we de zaal introkken. Eenmaal binnen merkten we meteen dat we één van de jongsten waren in de zaal, 't was wel tof om zo bekeken te worden door die ouderen.

Ik zal eens de lijst van liedjes posten:

* Waar ik woon: ik was meteen overdonderd door Boudewijn en zijn band. Het liedje herkende ik niet meteen maar toen het refrein door de zaal galmde, wist ik dat ik het liedje kende van een cassette. Alleszins een kippenvelmoment, net zoals de twee andere nummers die er meteen na werden gespeeld.
* Lage Landen: een dromerig nummer, het was heel sterk gezongen, nog beter dan op de CD. Past perfect op het album, niet toevallig de titel van de CD!
* Hogeduin: vind ik altijd al een minder liedje maar deze keer heeft het me toch ontroerd, alweer heel goed gezongen!
* Achter de hemelpoort: een van mijn favoriete liedjes op het nieuwe album maar de live-versie vond ik niet zo goed. Boudewijn begon in het midden van zijn lied te praten, was misschien zijn toon kwijt? 't Was spijtig maar nu konden we ons nog beter focussen op de tekst.
* Hoogtevrees in Babylon: ook een van mijn favorieten en ook hier werd mijn verwachtingen niet volledig ingelost. Komt door de kleine foutjes die de band speelde. de Groot gaf dat ook toe op het einde van de tweede set.
* Sonnet IV: dat hoorde ik niet echt graag maar blijkbaar is de tekst door Lennaert geschreven toen hij nog een tiener was. En net daardoor heeft het me toch ontroerd. Waarschijnlijk ook hoe Boudewijn over zijn Lennaert Nijgh spreekt.
* Zelden kunnen praten: werd live schitterend opgevoerd. Normaal vind ik het een zagelied maar deze keer kreeg ik kippenvel. Veel meer emotie ingelegd in tegenstelling tot de versie op het album.
* Op weg naar mijn lief: nog nooit gehoord en ik kan me enkel herinneren dat ik het een heel rare tekst vond maar wel een mooi refrein. Typisch kleinkunst-muzikanten zou ik zeggen; strofes zonder enige boodschap maar wel sterke refreinen!
* Spelende meisjes: heel kort liedje maar heel krachtig gespeeld. Ben niet echt fan van de tekst, wel van de muzikale begeleiding. Een mooie afsluiter van het eerste deel.

Pauze
Even achter ijspralinés en alweer de blikken van de oudere mensen die ons waarschijnlijk puberaal vonden terwijl wij onze pralinetjes opaten. Kon me niets schelen, het was héél lekker en het waren zeker jaloerse blikken. Ook nog tien minuten moeten wachten totdat mijn Boudewijn-partner het nodige toiletbezoek had afgelegd. Gelukkig op tijd in onze zetel zodat we terug 1u30 konden genieten van de Groot! Al vertellen, in het tweede deel werd iemand onwel en die is afgevoerd geworden! En tijdens de liedjes door moesten we elleboogjes geven en lachen met het publiek die blijkbaar wél de droge grapjes van Boudewijn kon smaken.
In het tweede deel werden er meer oudere liedjes gezongen wat de andere luisteraars heel graag hadden.

* Strand: ik vind dit een heel tof nummer en ook dit nummer is hem gelukt. Hij had nochtans gewaarschuwd dat hij niet meer van de jongsten is dus dat er een foutje in kon sluipen maar hij zong foutloos én zelfs sneller dan zijn originele plaatversie.
* Canzone 4711: Had ik nog nooit gehoord en eigenaardig, ik kan het me niet meer herinneren...
* Grijze dame: een heel melancholisch lied dat ik wel mooi vind, ook de tekst. Blijkbaar is dit een "remix" van een nummer met dezelfde tekst en zelfde titel, enkel een gewijzigde (minder grote) begeleiding.
* Paradijs: een nummer dat niet door Boudewijn werd gezongen maar door zijn zoon Marcel! Het was een heel mooi nummer (dat Marcel ook zelf schreef), het gaf je een heel goed gevoel! 't Was leuk om een verrassend "gastoptreden" te krijgen tijdens de "show".
* Tante Julia: een tiental jaar geleden zong mijn moeder dat nog in de auto, toen we geen autoradio hadden. Ik herinnerde me enkel maar het refrein. Het was daarom zo leuk om het nog eens te horen.
* Altijd samen: waarschijnlijk een liefdeslied maar ik vind en vond dit niet zo'n "wijs" nummer. Toch blijft Boudewijn de Groot altijd de moeite om te horen, ook al apprecieer je een song niet echt.
* Avond: mijn tweede favoriete lied, na "De roos"! Een verrassing dat hij dit nummer bracht, ik hoopte er wel stiekem op. En deze versie was heel goed, zelfs net iets beter dan de albumversie (en terwijl mijn verwachtingen heel hoog waren gesteld!)
* Tegenland: een zot nummer! Een schok als je bekijkt welk nummer ervoor werd gespeeld! 't Was in de experimentele tijd van Lennaert en Boudewijn en ik moet zeggen, het zweet stond op mijn lijf, een enorme vioolsolo deed me bijna flauwvallen! Ik vond het erg overweldigend! Maar nu ik erop terugkijk, was het een heel mooi nummer.
* Cinderella: nooit gehoord maar ik vond het een indrukwekkend lied. Ook experimentele muziek maar minder "zwaar" dan "Tegenland"
* Jimmy: altijd een leuk nummer, heel erg gesmaakt door het publiek, ook door mij! Tijdens het lied werd ook alle medewerkers bedankt. Het gaf me weeral een heel goed gevoel, voor mijn part mochten ze die laatste zinnen blijven spelen!

Bisnummers:
* De vondeling van Ameland: ik vind dit een heel mooi liedje, met een (typisch) sterk refrein. Het is een verhaaltje, net zoals "Achter de hemelpoort" en "Hoogtevrees in Babylon" maar wel wat triester van toon. Hier geen foutjes gespeeld en dat was mijn laatste keer dat ik ontroerd werd door een liedje van het concert.
* Ballade van wat beter is: ik kende dit nummer niet en ik heb niet goed opgelet, ik was nogal verward, wie verwacht nu een tweede (en een derde) bisnummer, vooral na zo'n mooi liedje? Het was alleszins een vrolijk lied, dat herinner ik me wel nog.
* Ballade van de onsterfelijkheid: Herinner ik me ook niet goed meer omdat ik het ook al niet ken. Blijkbaar wel bekend bij de echte fans en bij Hollanders. De anderen vonden het een mooie afsluiter, ik minder maar dat drukte mijn gelukzaligheid niet.

En het was afgelopen. We gingen vlug naar het station waar onze pendeltrein naar Berchem te laat was en ik enkel maar naar Sint-Niklaas kon. Suzan, mijn date ad interim, bleef slapen bij haar vriend en ik belde mijn vader op die zo lief was om me toch nog te halen. Na al die avonturen was ik content om in bedje te kruipen!

Sentimenti de Campo Santo

2007-11-27T09:26:00.000+01:00

Een filmpje dat al 2 jaar oud is en waar ik de ballen van snap
maar dat ik toch post omdat er zoveel mensen in spelen die ik ken!
't Is wel een traag filmpje, men weze gewaarschuwd!

Lijden

2007-11-26T14:30:00.000+01:00

Vandaag ben ik bij mijn oma (mémé noemen we haar) geweest. De laatste tijd is het erg gezellig bij haar. Blijkbaar is het gemakkelijker te vertellen als we aan het eten zijn. En vandaag was het weer van dat.
We hebben over TV-programma's gepraat, over ziekenhuizen, over mensen in de buurt. En steeds wacht ik vol spanning op het moment dat ze een anekdote verteld van vroeger. Zo hoorde ik dat ze enkele dagen na de geboorte van mijn vader hem borstvoeding wou geven. Dus de zuster ging mijn vader halen uit de "babyzaal". Maar ze had het verkeerde kind mee. En mijn oma was uiteraard in paniek en riep: "Da's niet het mijne! De mijne is niet zo'n bleekske!". Gelukkig lag mijn vader nog steeds in het zaaltje zodat ze hem toch nog kreeg. :)
Maar soms vertelt ze ook over haar zere rug en alle kwaaltjes die ze heeft. En dan denk ik: "Wat heeft het voor zin dat wij lijden? Moeten wij dat ook allemaal meemaken als we ouder worden? Waarom lijdt de één meer dan de ander?"
En dat deed me dan ook weer denken aan de Almachtige en Algoede God. Op een forum las ik van iemand die denkt dat als je een beetje hebt geleden, je extra genade ontvangt van God. Waarop ik antwoordde dat ik liever gezond was dan extra genade te krijgen van God.
Voor mij heeft lijden enige zin omdat je dan pas goed beseft hoe het is om niet te lijden. Ik vind het wel eens goed om bijvoorbeeld eens even ferm ziek te zijn of om eens belogen te worden. Het maakt je - na de "genezing" sterker en weerbaarder. Maar ik moet zeggen dat ik aan teveel lijden geen zin in zie.
Dus: vergeet niet eens af te zien want na genezing zul je zien dat het niet-lijden geen evidentie mag zijn!

Citaat

2007-11-19T13:54:00.000+01:00

"Fantasie is belangrijker dan weten want het weten is begrensd."
Albert Einstein

Commentaar: Fantasie is ook begrensd want alles wat je fantaseert, is al aanwezig in de substantie! ;) Fantasie is wel één van de middelen om het "alles" te begrijpen.

Spinoza

2007-11-13T18:29:00.000+01:00

Ik haal hier enkele zaken aan die Spinoza dacht en ik geef er mijn mening over.

Spinoza stelt dat de bijbel geen wijsgerig of wetenschappelijk werk is dat kennis over de wereld bevat, maar een verzameling van historische teksten, die aangepast zijn aan het bevattingsvermogen van de grote massa.
De enige niet-historische boodschap die de schrift bevat, is volgens Spinoza een oproep tot liefde tot de naaste en tot God.

Bijna volledig correct. Het is een wijsgerig schrift want het probeert een antwoord te vinden op filosofische vragen. De meeste zaken zijn ondertussen al achterhaald door de wetenschap dus zoveel kennis staat er niet in maar wel kennis over God. Theologie is een onderdeel van de wijsbegeerte, ze zoeken ook naar dé antwoorden op dé vragen.
Maar het belangrijkste wat in de Bijbel staat, is vooral de oproep naar liefde. En die oproep staat er in vele versies. Het geeft ook wat moraal mee, een moraal die waarschijnlijk niet meer weg te denken is in deze maatschappij. En da's maar goed ook!

De substantie is datgene wat op zichzelf bestaat en uit zichzelf moet worden begrepen; dat wil zeggen datgene, waarvan het begrip niet het begrip van iets anders, waaruit het zou moeten worden afgeleid, vooronderstelt. De substantie is noodwendig en oneindig, en alles komt noodwendig uit haar voort.
De substantie vormt de hele wereld, maar kan begrepen worden als zijnswijzen (attributen) en wijzigingen (modi). De mens kent twee attributen, het denken en het uitgebreide (de materiële wereld).
De concrete dingen, zoals het menselijk lichaam, en de concrete denkende wezens, de ziel, zijn de modi. Alle modi vloeien voort uit de substantie, uit God.
Om de twee menselijke substanties te doen werken, is er een parallellisme tussen het uitgebreide en het denken. Zoals verschillende onderdelen van een klok synchroon zijn.

De substantie - God - is het alles. Even een commentaartje, ik heb in een vorige post geschreven dat God "het niets" was. Wel, als de substantie alles omvat, moet het ook "het niets" omvatten. "Het niets" maakt "het iets" zoals "duisternis" "licht" maakt. Het alles moet ook onvolledig zijn want anders sluit het "het onvolledig zijn" uit. Moeilijk te vatten en daarom ook moeilijk uit te leggen. Het is immers niet determineerbaar.
Ik denk dat er maar twee attributen zijn. Niet enkel voor de mens maar voor alles. En ik denk niet dat de ziel is ingesteld door God maar dat de ziel net wordt ingesteld door de mens en door zijn ervaring. De ziel wordt gevormd en geschoold door de mens.

Uit het feit dat alles met noodzaak uit de substantie voortvloeit, volgt dat de wereld en God een eenheid vormen. God kon niet kiezen tussen scheppen of niet-scheppen zoals de christelijke God dit kon. Zonder de schepping is God niet volledig. God valt samen met de werkelijkheid; Spinoza beschouwt de termen 'God' en 'Natuur' bijgevolg als synoniemen.

Akkoord dat God en Natuur synoniemen zijn maar niet akkoord dat zonder de schepping God onvolledig zou zijn. Hij is al volledig want alles wat wij zijn, wat wij waarnemen, alles is God. Hij is net een boom. Een boom is volledig, hij wordt niet vollediger als men er een kast of een stoel van maakt. En alles wat op aarde gebeurd, is niet op voorhand vastgelegd. De volledigheid, de verzadigdheid van God dwingt Hem er niet toe om een plan uit te stippelen voor ons, voor de natuur. Hij heeft geen doel voor ogen want Hij is al volledig.

Hoewel God het enige wezen is dat werkelijk autonoom is, dat wil zeggen zichzelf bepalend, kan men toch binnen Spinoza's determinisme gradaties van autonomie, of omgekeerd, van gedetermineerd zijn, onderscheiden. Het ethisch ideaal is het verhogen van de autonomie, van de zelfrealisatie. Deze autonomie betekent ook verhoogde activiteit, aangezien passiviteit inhoudt dat men onderworpen is aan factoren van buitenaf, of aan factoren die niet tot ons centraal wezen behoren. De hoogste vorm van autonomie die de mens kan bereiken, de activiteit waarin hij zich geen slaaf voelt, is zijn denken en vooral zijn helder, redelijk denken. De hoogste ethische waarde is bijgevolg het verkrijgen van inzicht in de hoogste werkelijkheid.

Redelijk denken is niet voldoende om het alles te begrijpen maar het is wel hetgene dat de mens het best kan helpen om alles te begrijpen. Het is de ziel die smacht naar het begrijpen en het is de ziel die al de wijsheid registreert. Daarom dat volgens mij de ziel niet sterft als het lichaam sterft. De ziel blijft zoeken (in een andere dimensie dat we nu de hemel noemen) totdat het doel bereikt is, totdat een punt van verzadiging bereikt is om zo te versmelten met "het niets", met de substantie. Het lichaam daarentegen sterft maar het verdwijnt niet. Het blijft een deeltje van de substantie en ondergaat enkel een transformatie als bijvoorbeeld voedsel voor fauna. Niets van ons gaat verloren en dat is wat er bedoeld wordt met het eeuwig leven.

Wie zijn leven volgens dit inzicht kan leiden en zich niet door passies laat beheersen, kent de enige vorm van vrijheid die in deze gedetermineerde wereld mogelijk is. Het ultieme geluk bestaat in de liefde tot het eeuwige, oneindige en onveranderlijke wezen, veeleer dan in de passie voor de tijdelijke, eindige en veranderlijke modi.

Passies zijn wel nodig om "het alles" te kunnen vatten want ook zij maken deel uit van God. Als je een leven leidt waar je emoties niet toelaat, zul je dit waarschijnlijk niet snappen in het aards leven waardoor je de ziel niet voldoende voorbereid hebt op het snappen van "het alles".
En hier heeft Spinoza een foutje gemaakt. Alles is God dus als je iets "tijdelijks" bemint (bijvoorbeeld een vrouw), bemin je ook God. Het is wel maar een klein deel maar wij zijn te nietig, te dom in déze wereld om het ultieme geluk te voelen. Het is hier dus beter te genieten van iets "tijdelijks" dan hopeloos te zoeken naar het ultieme geluk nl. de passie voor "het alles".

And Now for Something Completely Different

2007-11-05T23:58:00.000+01:00

Ha! Een verkwikkend leidersweekend achter de rug. Toch fijn om even een zwijn te zijn! Nochtans heb ik me rustig gehouden. Bewust rustig gehouden! Daarom was ik niet echt content met de reacties...
Oké, de voorbije jaren liet ik me wat gaan maar ik heb er nu minder behoefte aan. Toch is het cru van de anderen om te zeggen dat ik een saaie piet ben geworden. Alsof je je telkens moet te pletter zuipen om u te amuseren.
Ook werd me gezegd dat ik veel minder met hen meeging. Dat moet ik even rechtzetten, ik ga evenveel mee maar ik blijf niet meer als de laatste en ben ook niet geneigd om elke avond op café te zitten. Bij deze is hun foute conclusie rechtgezet.

Op het VGK-forum is ondertussen een heuse "Samson Top"-verkiezing. Pure nostalgie! Ik vind het echt schitterend dat we eens al die liedjes kunnen herontdekken. De lijsten van de CD's toch, maar de meeste liedjes ken ik van titel dus het is echt genieten!
Spijtig genoeg wordt er enkel de meest bekende hits gekozen en niet de meest muzikaal perfecte. Zeg nu zelf, "Er zit meer in een liedje" of "'t Is afgelopen" is toch kwalitatief beter dan "De bel doet het niet" of "Bij Heidi in Tirol", zeker?

Halloween

2007-10-31T12:37:00.000+01:00

Haaa! 't Is Halloween! Een commercieel feest! 't Is toch raar dat de mensen aan zulke feesten meedoen. De avond voor Allerheiligen en twee dagen voor Allerzielen. Twee andere feestdagen die er zijn om de doden te herdenken en te vereren. Een tijd waar verdriet en blijdschap dicht bij elkaar liggen. Maar nu worden die feestdagen allemaal verpest door Halloween. Hoe komt het eigenlijk dat zulk een belachelijk feest die twee christelijke feesten (die daarvoor ook door andere volkeren werden "gebruikt"). Is het voor de kinderen? Om ze te beschermen voor de realiteit van de dood en daarom een ander beeld ervan op te hangen? Of is het voor de ouderen zelf? Zodat ze zelf vergeten hoe hard en triestig het leven soms kan zijn? Omdat ze geen kracht kunnen putten uit het nadenken over de dood?
Ik ben alleszins een voorstander van de feestdagen Allerheiligen en Allerzielen en je zult me niet snel zien in een Halloweentocht!

Wat is God?

2007-10-25T18:04:00.000+02:00

Op een ander forum is er een verwoede discussie losgebarsten over het bestaan van God. Ik heb toen het volgende getypt.
God is voor mij het niets. Het niets vult het heelal, het niets omringt ons én toch is het aanwezig. Het niets is er al voor het ontstaan van het heelal en het niets zal bij het sterven van het heelal er ook zijn. Het niets zit in ons, het niets maakt deel uit van ons. Wij zijn uit het niets "geschapen".
Onze kennis, ons vermogen om te spreken, te horen, te voelen,... alles is ontsproten uit het niets. Onze ziel is niets. Het is er altijd al geweest en hier op aarde is er rondom onze ziel een stoffelijk wezen gebouwd die tijdens het leven van die persoon kan bewerkt worden, waar er aan gesleuteld kan worden. Het leven is een verrijking voor de ziel maar is nog geen voltooiing.
Wat vinden jullie ervan? Wat is voor jullie God?

Vormenwereld

2007-10-24T11:33:00.000+02:00

Ik zit nu thuis met mijn klein broertje. Gisterenavond was hij wat ziekjes, nu merk ik er niets van. Hij loopt en speelt hier rond met zo'n plezier... Ik zit er gelukkig dicht bij, mocht hij wat kattenkwaad uithalen, dan zie ik het meteen gebeuren.
Daarnet speelden we nog wat buiten. Een beetje voetballen. We hebben een bal liggen met een smiley op. Vreemd dat hij niet wist dat het een gezichtje was. Ik dacht even dat hij me niet verstond maar bij de bal met Winny the Pooh wist hij wel wie/wat er op de bal stond. En anderzijds, hij weet verdomd goed wanneer hij een snoepje ziet. We stapten de bakker binnen en het eerste wat hij zag waren koeken en snoepen. Hij kon ze zo uit elkaar halen. Zoiets kunnen we hem niet allemaal aangeleerd hebben, zou er dan toch zoiets zijn als een Vormenwereld? En waarom weet hij dat de handpop die de Duivel voorstelt, een kwaadaardig persoon is? Wij hebben die pop nog nooit getoond aan hem. Maar waarom herkende hij dan geen gezichtje in die smiley? En waarom zegt hij dan soms "paajd" tegen een ezel?
Toch raar, dat kinderen bij sommige voorstellingen, sommige zaken kan herkennen of linken aan andere zaken...

First post!

2007-10-22T10:41:00.000+02:00

Eigenlijk heb ik totaal geen reden om een blog te beginnen. Toch heb ik dezer dagen veel blogs gevonden en ik moet zeggen, het spreekt me aan. Bij mij zult u geen vocabulaire hoogstandjes of grammaticale wondertjes vinden want daarvoor ben ik een te middelmatige schrijver.

Over schrijven gesproken, onlangs kwam ik een stukje van een verhaal tegen dat ik in het 3de middelbaar had geschreven. Het ging over de kruistocht van Godfried van Bouillon en de gemene tovenares Schèllu Kens. Er waren nog andere personages maar die ken ik niet meer. Het spijtige is dat het verhaal verdwenen is... ik heb ooit nog 2 pagina's ingescand maar dat is dan ook alles. We gingen het ooit eens digitaliseren maar da's er nooit van gekomen.

Toch spijtig dat sommige herinneringen zomaar verdwijnen zonder dat je het wilt, niet? Ik had vroeger een hele map met allemaal dingen in wat ik later wilde maken zoals een tekening van een schilderij of een schets van een zeepkistenmobiel maar die zijn plots verdwenen... Ik denk dat ik zo'n 7 jaar moet geweest zijn. Een hele dag zitten zoeken naar die map maar niet terug gevonden met de nodige nijd en tranen tot gevolg.

Waarom zijn zo veel dingen vergankelijk? Waarom geeft elk moment een ander gevoel? Zou het niet leuk zijn om een gevoel in een map te steken zodat je later terug hetzelfde gelukmakende gevoel krijgt? Dat je een papiertje hebt van uit je kindertijd en dan later terug het kind-zijn kunt herbeleven?
Was het maar zo eenvoudig...

Mathias